U bevindt zich hier: HomeNewsblogINDIA DECEMBER 2014

INDIA DECEMBER 2014

_DSC9018.jpg

Axisherten op een bospad in Corbett National Park

Het laatste deel van ons onbetaalde verlof gaat in op 30 november en is het begin van onze reis naar India. Op die dag vliegen we naar Delhi, waar we weer door Rakesh Sharma worden opgehaald. Met zijn chauffeur Upendra en Anita, de vrouw van Rakesh, gaan we naar Corbett NP in de deelstaat Uttarakhand, 270 km ten noorden van Delhi aan de voet van de Himalaya.

 Corbett is het oudste NP van India, opgericht in 1936 en het is landschappelijk zeer fraai; vochtige altijd groene bossen worden doorsneden door een prachtige riviervallei.

_DSC9081.jpg

 

Het is vernoemd naar Jim Corbett, een in India geboren Brit, die veel voor de mensen in het gebied heeft betekend, een vermaard jager was maar ook natuurbescherming hoog op de agenda heeft gezet. Als jager heeft hij o.a. een aantal tijgers geschoten, die beruchte menseneters waren. Sommige van deze tijgers hadden meer dan 400 mensen gedood, voor dat Jim ze voor de loop kreeg. Zijn familie was één van de eerste Britten die zich vestigden in Nainital (ong. 2000 m hoogte), dat een zeer bekend " hillstation" werd voor de kolonisten. Corbett bleef zijn hele leven in de buurt van Nainital wonen, tot aan de onafhankelijk van India in 1947. Hij en z'n zus Maggie verhuisden toen naar Kenia, waar hij in 1955 stierf.
 In het National Park verblijven we in Dhikala. Rond dit kamp, dat aan een meer ligt, zijn open gebieden met Olifantsgras. Vooral in de ochtend levert dat mooie beelden op.

_DSC9257.jpg

_DSC6098.jpg

Red-whiskered Bulbuls in het olifantsgras ' s ochtends bij zonsopkomst

_DSC6226.jpg

Bloeiend Olifantsgras in tegenlicht en ochtenddauw...

Er leeft een behoorlijke populatie Bengaalse Tijgers in Corbett NP, meer dan 110. Ondanks dit feit worden ze minder makkelijk waar genomen dan in bv. Ranthambore NP, waar tijgers meer gewend zijn aan auto's en mensen. En de keren dat je hier een tijger ziet, is het vaak kort. Op onze eerste avond zie ik een jonge tijger een bospad over sprinten. De tweede dag, tijdens de ochtend gamedrive, vallen we met onze neus in de boter. Niet ver van Dikhala, op de parkroad, horen we een enorm luid gebrul van een krolse tijgerin. Het bos staat werkelijk op z'n grondvesten te schudden en alle dieren zijn stil en lijken door dit geweldige geluid geïmponeerd. Na een tijdje wachten zien we haar het pad oversteken en we proberen haar te volgen door steeds op haar roep af te gaan. We zien de tijgerin nog enkele keren, steeds kort. We besluiten weer terug te gaan naar het hoofdpad en wachten daar op wat, hopelijk, komen gaat. Opeens steekt een mannetje tijger het pad over en gaat af op het gebrul van het vrouwtje. Na een minuut of 10 komt de tijger weer terug (zie foto) en gaat liggen wachten op de tijgerin die even later volgt. Samen verdwijnen ze in de dicht begroeide jungle.

_DSC5957.jpg

_5959.jpg

overstekende Tijger....

In de middag zien we o.a. een Golden Jackal, een Jakhals, tussen een groep blauwe bloempjes.

_DSC6008.jpg

Jakhals tussen de bloemen...

Wat vogels betreft is Corbett fantastisch! In het gebied zie je veel soorten die kenmerkend zijn voor de foothills van de Himalaya en, uiteraard, ook andere, meer in de rest van India voorkomende vogels.

_DSC6035.jpg

Long-tailed Shrike...

_DSC5702.jpg

Brown Fishowl, van zo'n 80 cm groot, in de buurt van de rivier...

Vanaf het kamp Dhikala is het ook mogelijk op de rug van een Olifant het gebied te verkennen. Daar wordt druk gebruik van gemaakt. Met name de velden met Olifantsgras worden door kruist op zoek naar o.a. tijgers.

_DSC9241.jpg

Op de rug van een Indische Olifant in de namiddag....

Iedere avond hebben we avondeten in de kantine van Dhikala, waar zoals gebruikelijk in de Indiase keuken meestal mannen de scepter zwaaien. Er wordt prima gekookt en gegeten! Zie foto: Hier zit Ellie, samen met de vrouw van Rakesh, Anita, en Rakesh aan het avondeten.

_DSC6092.jpg

Na een wederom zeer geslaagd verblijf in dit mooie gebied, slapen we 1 nacht in The Den, een mooie koloniaal uitziende lodge, aan de Kosi River, net buiten Corbett NP.

_DSC6301.jpg

Vrouwen hebben brandhout verzameld, lopen langs de oever van de Kosi River.

De volgende dag rijden we omhoog, naar het 60 km verder op gelegen hillstation Nainital, een mooi stadje aan de voet van de Himalaya, gelegen op 2083 m hoogte. Zoals gezegd was het de geboorteplek van Jim Corbett. We blijven er 2 nachten en gaan enkele keren een bergweggetje in, op zoek naar interessante vogels. Die worden ook gevonden en, tijdens zo'n zoektocht komen we midden in een bruiloft optocht. Het gaat hier om de familie van de bruidegom, die al dansend en zingend, onder begeleiding van vuurwerk en een bandje met drums en trompet, op weg gaat naar de bruid. Bruiloften in India zijn meestal gearrangeerd. De dames dragen prachtige neusringen, terwijl de bruidegom, die er overigens (terecht?) uit ziet alsof hij z'n laatste oortje heeft versnoept, schuil gaat achter een soort kermissluier.

_DSC6355.jpg

vrouwen met prachtige neusringen...

_DSC6374.jpg

de bruidegom gaat schuil achter een soort kermis sluier....

RAJASTHAN

Na een nacht in Delhi vlogen we naar Udaipur in Rajasthan. We waren van plan om een week in deze markante deelstaat te verblijven: Enkele dagen Udaipur, dan naar Jodhpur, Keechan (voor de Jufferkraanvogels) en tot slot naar Tal Chappar Wildlife Sanctuary, om daarna via Jaipur de trein te nemen naar Katni in Madhya Pradesh en per taxi naar Bandhavgarh National Park te gaan, één van de beroemdste tijgerreservaten van India. Ons hotel in Udaipur was een zgn. " heritage" hotel , stammend uit de 18e eeuw en een voormalig paleis, het Jagat Niwas Palace Hotel. We kunnen het iedereen aanraden! Gelegen aan het Pichola Meer, met uitzicht op een aantal eilanden met fantastische paleizen er op, nu dikwijls in gebruik als hotels.

 DSC6509

een kijkje in onze hotelkamer....

Een van de absolute hoogtepunten van ons hotel was het rooftop restaurant, waar vandaan je een geweldig uitzicht hebt op het meer en de stad tijdens ontbijt en avondeten.

 DSC6693

 Ellie geniet van het uitzicht vanaf het rooftop restaurant.... 

_DSC6549.jpg

Common Myna, een van de meest voorkomende vogels van India op het dakterras...

 DSC6731

uitzicht vanuit onze hotelkamer 's chtends vroeg....

 DSC6557

Lake Pichola Sunset, Udaipur ......

 DSC6757

Straatbeeld Udaipur: Hindoe tempeltje....

 DSC6823

Bloemenverkoopsters voor de Jain Tempel...

 DSC6581

Lake Pichola, Udaipur

Het plan is om naar het westen van Rajasthan te rijden, aan de rand van de Thar woestijn ligt het dorpje Keechan, waar elke winter 1000-en Jufferkraanvogels komen overwinteren. Omdat de afstand vanaf Udaipur zo'n 700 km is, gaan we als tussenstop eerst naar Jodhpur, de " Blauwe Stad". Hier blijven 1 nacht middenin het oude centrum. s' Avonds ga ik de straat op om wat sfeerbeelden te maken.

_DSC7066.jpg

Sunset op de Blauwe Stad...

 DSC7006

Hookah pijp roker, Jodhpur....

 DSC7096

Avond over Jodhpur, met het Merhangarh Fort verlicht...

 DSC7101

 Het centrum, de Sardar Market met klokketoren....

 DSC7163

Straatbeeld centrum Jodhpur by night...

 

 DSC7173

De heilige koeien zoeken een slaapplek voor de nacht...

 DSC7181

Avondsfeer centrum Jodhpur...

Na ons bezoek aan de "blauwe stad" gaan we door naar het westen van Rajasthan. We nemen een mooi hotel in Phalodi (weer een prachtig oude haveli). Dichtbij deze stad ligt het dorpje Keechan. Hier woont een stam, de Bishnoi, die vanouds een aparte band hebben met al het dierenleven om hen heen. Ze doden geen dieren en zorgen ook goed voor in het wild levende dieren. In de winter komen van over de Himalaya 1000-en Jufferkraanvogels hier overwinteren en de lokale bevolking hier voert de kranen bij met graan. De laatste jaren is dit werk overgenomen door een Jain familie uit het dorp. Wanneer we in Keechan aankomen worden we door Malu, het hoofd van deze familie uitgenodigd om op het platte dak van zijn huis plaats te nemen, om zo een fantastische kijk te hebben op een omheinde voederplek. De Jufferkranen (de kleinste soort van de Kraanvogelfamilie) komen, vanuit de omtrek met 100-en tegelijk aangevlogen.

_DSC7231.jpg

 jonge Jufferkraanvogel vliegt aan op de voerplek...

_DSC7233.jpg

 en een volwassen vogel...

Malu, die ons heeft uitgenodigd vertelt ons een opmerkelijk verhaal. Sinds een 5-tal jaren voert hij de Jufferkraanvogels. Hij kwam er achter dat nogal wat vogels zich dood vlogen tegen hoogspannings kabels en probeerde hier wat aan te doen, zonder succes. Vervolgens heeft hij (iemand met alleen een lagere school opleiding) de electriciteitsmaatschappij van Rajasthan voor het gerecht gedaagd. Aangezien er ontzettend veel corruptie heerst in India, dreigde zijn poging op een persoonlijk drama uit te lopen. Hij kreeg een boete van tienduizenden rupees! Vervolgens ging hij niet bij de pakken neer zitten maar bracht de zaak voor de hoogste raad en won! Nu is hij bezig met een actie om er voor te zorgen dat er minder pesticiden worden gebruikt in de lokale landbouw.

_DSC9473.jpg

 Jufferkranen vliegen op van de voerplek en maken plaats voor een volgende groep...

Het is een af en aan vliegen van groepen Jufferkranen. Tegen een uur of 11 hebben ze zich allemaal voldoende vol gegeten en vliegen naar een paar meertjes op 1 km afstand, om te drinken. Hier blijven de meesten tot de avond invalt en vervolgens gaan ze door naar hun slaapplek, een zoutmeer op zo'n 45 km afstand.

_DSC7461.jpg

Bij één van de meertjes in de namiddag...

Het is een schitterend schouwspel en vergeleken met "onze" gewone Kraanvogels zijn de Jufferkranen niet al te schuw. Regelmatig lopen er mensen langs, een herder met z'n schapen of vrouwen die water komen halen.

_DSC7372.jpg

  Mensen en Kraanvogels in Keechan...

Tegen de avond vertrekken de meesten terwijl de lucht aan het verkleuren is.

_DSC7528.jpg

 Vertrekkende Jufferkraanvogels in de avond...

_DSC7536.jpg

We vertrekken en laten dit opmerkelijke dorp achter ons, waar lokaal initiatief in een geweldig stuk natuurbescherming heeft geresulteerd. 

_DSC7631.jpg

De Jain tempel van Keechan in het avondrood....

De volgende dag rijden we een paar honderd kilometer naar het noordwesten om het steppe reservaat Tal Chappar te bezoeken. Het icoon van het reservaat is de Blackbuck, de Indische antiloop. Met name de oudere mannetjes zijn schitterend om te zien en erg fotogeniek. Helaas zijn er niet veel Blackbucks meer over.

_DSC7969.jpg

Blackbucks (mannetjes) in Tal Chappar Wildlife Sanctuary

In dit reservaat lopen er echter veel rond en ze zijn niet te missen! Andere antilopen die we zagen waren Chinkara (Indische Gazelle) en Bluebuck (Nylgau). Verder is Tal Chappar vermaard vanwege zijn grote aantallen roofvogels. We zagen o.a. Steppearend, Savanne rend, Keizerarend, Slangenarend, 3 soorten Kiekendieven en heel veel Grijze Wouwen.

_DSC7805.jpg

 Twee jonge Grijze Wouwen in een doornstruik op de steppe....

Tot onze verrassing zagen we ook hier flinke groepen Jufferkraanvogels en er zaten zowaar Gewone Kraanvogels tussen.

_DSC7710.jpg

 Jufferkraanvogels bezig met landen...

_DSC8082.jpg

Jufferkraanvogels met op de achtergrond een groep Blackbucks...

Al met al vonden we Tal Chappar meer dan de moeite waard! Hieronder nog meer foto's die ik er genomen heb.

_DSC7736.jpg

 Blackbuck vrouwtje met jong...

_DSC7789.jpg

2 jonge mannetjes Blackbuck kijken naar de camera...

_DSC7811.jpg

vechtende dominante mannetjes Blackbuck...

_DSC7851.jpg

Nylgau antilopen (vrouwtjes) op de vlakte van Tal Chappar...

_DSC7869.jpg

rennende Blackbuck...

_DSC8006.jpg

Bay-backed Shrike...

_DSC9567.jpg

Tal Chappar Sunset...

BANDHAVGARH NATIONAL PARK, MADHYA PRADESH

_DSC8681.JPG

Close encounter.....

We nemen de nachttrein van Jaipur naar Katni in Madhya Pradesh. deze deelstaat ligt in centraal India en er is veel bos. Tevens zijn er enkele vermaarde nationale parken als Kanha en Bandhavgarh, beide bekend vanwege hun tijgers. 

India is absoluut één van de meest fascinerende landen ter wereld maar ook één van de meest gore! Ik las onlangs in een Indiaase krant dat Indiërs erg goed zijn in het oplossen van problemen maar erg slecht in het onderkennen ervan... Staande op het perron van Jaipur zien we van alles bewegen tussen de rails. Wat blijkt: Het barst er van de grote ratten tussen de derrie....! De nachttrein zelf is schoon en comfortabel. Reizen per trein in India is een stuk aangenamer dan per auto, vanwege het krankzinnige verkeer in dit land. De volgende ochtend komen Rakesh (onze gids en één van India's allerbeste "tigertrackers" ), Ellie en ik aan in Katni, ook weer een uiterst smerige stad (Ook hier flikkert iedereen van alles van zich af en ervaart het kennelijk niet als een probleem om op zijn eigen vuilnisbelt te wonen, midden tussen plastic en allerlei andere zooi.) Ik maak de fout om, op mijn nuchtere maag, even onder een stilstaande trein te kijken. Het lijkt alsof men hier alle treintoiletten van heel India leegt en tevens alsof iedereen vreselijk aan de schijterij is geweest. Maar niet getreuzeld, onze taxi staat klaar en we worden in 2 uur tijds naar Bandhavgarh NP gereden. Hier val je van de smerigheid in de schoonheid. Ons onderkomen, het Nature Heritage Resort is meer dan fantastisch, dat geldt ook voor het eten en de service van het zeer vriendelijke personeel. Na iedere avond gamedrive worden we opgewacht met koffie of (massala) thee bij het gezellige kampvuur. En, als klap op de vuurpijl, krijgen we iedere avond een warme kruik mee naar bed!

_DSC8220.jpg

 Rakesh en Ellie warmen hun handen bij het kampvuur... 

We zijn hier 5 nachten en hebben totaal 8 gamedrives, steeds 1 in de ochtend en 1 in de middag. Vier en een half jaar geleden waren we hier voor het eerst en hebben destijds veel tijgers gezien, tijdens bijna elke gamedrive was er een waarnening. Maar, het was af en toe ook een gekkenhuis van idioot scheurende jeeps die elkaar achterna reden omdat er ergens een "sighting"  was geconstateerd. Dat is sinds twee jaar afgelopen. Het park is in 3 sectoren verdeeld en per sector mogen er maar maximaal 15 jeeps in. Veelal rijd je dus alleen in het landschap en ook zijn er bepaalde rustgebieden ingesteld waar niemand mag komen. Er wordt nog wel met olifanten gewerkt maar er mogen geen toeristen meer mee om achter de tijgers aan te gaan. Veel beter voor het wild, alleen het aantal waarnemingen is aardig gedaald, ondanks dat de totale populatie tijgers is gestegen. Iets anders is, dat de sector die men Tala noemt (naar het dorpje waar de ingang is) de afgelopen jaren 11 tijgers is kwijt geraakt, vrijwel allemaal door natuurlijke oorzaken (dood door ouderdom of na een gevecht met een andere tijger). Helaas ging het nogal eens om vrouwtjes met jonge cubs. Ging het vrouwtje dood dan waren de cubs ook de sigaar. Daar kwam nog eens bij dat de meeste van de volwassen tijgers die dood gingen, frequent werden gezien tijdens gamedrives. Hun plek is overgenomen, door nieuwe tijgers, vaak jonge dieren, die zich snel verstoppen als er een jeep aan komt. Dat resulteert in ons geval in het feit dat we de eerste 7 gamedrives geen tijger te zien krijgen, wel vaak sporen en af en toe alarmkreten van herten, pauwen of apen. Dat neemt niet weg dat we genoeg andere interessante dingen zagen, zoals mooie waarnemingen van andere zoogdieren en vogels.

_DSC8572.jpg

Kleine Groene Bijeneters...

_DSC8171.jpg

Indische Scharrelaar is net geland, met rups in de snavel...

_DSC8610.jpg

 Familie Langoer apen in tegenlicht...

Met name in de ochtend en in de namiddag was het vaak bar koud: lange onderbroek, gewone lange broek en daar overheen een regenbroek, muts op om de kou een beetje aan te kunnen. Het leverde wel mooie landschaps beelden op.

_DSC9731.jpg

Mooie grassen in de ochtend dauw...

_DSC9812.jpg

Wild Zwijn, op een bospad in tegenlicht...

Bovenstaande foto maakte ik tijdens de één na laatste gamedrive en we hadden ons er al bij neer gelegd dat we hier in Bandhavgarh geen tijgers te zien zouden krijgen.

_DSC9774.jpg

 Rakesh en Herman vragen zich af of ze hier nog een tijger gaan zien...

Tijdens de 5 dagen dat we hier waren werd er door vrijwel niemand een tijger gezien. Onze chauffeur, Vinood, werd met de dag moedelozer en baalde als een stekker, ondanks dat hij, samen met Rakesh, zijn stinkende best deed. Tijdens de laatse trip, in de middag, stopten we zoals dikwijls op een kruising van paden en luisterden een tijd naar alarmkreten van o.a. herten. Dat geeft eigenlijk altijd aan dat er een roofdier (Tijger of Luipaard) vlakbij is. We hoorden plotseling een alarmkreet van een Chital (Axishert). Aan de kreet konden we horen dat de tijger zich aan het verplaatsen was en dat er mogelijk sprake was van 2 tijgers. In het gebied waar we op dat moment waren, zit een wijfje en 3 jong volwassen dieren (haar zoons en dochters). De jonge dieren zijn 3 jaar oud en gaan zelfstandig op pad en op jacht. Na een tijdje zagen we dan eindelijk maar nog redelijk ver weg onze eerste tijger in Bandhavgarh. 

_DSC8647.jpg

 Nog ver weg aan de bosrand maar, in elk geval een waarneming... 

Al snel kwam er een tweede tijger langs die het spoor van de eerste volgde. Na een tijdje kwamen er meer jeeps langs die ons zagen kijken. Hier kwam de verbazingwekkende kennis van Rakesh naar voren; deze man kan het gedrag van tijgers " lezen" en hij zei: "We rijden wat verder want ik denk dat ik weet waar ze het pad gaan oversteken". Het klopte wat hij beweerde want terwijl alle andere jeeps op de eerste waarnemingsplek stonden, zagen wij de tijgers 100-en meters verder door het bos lopen en dichter naar het pad toe komen. Uiteindelijk hadden de andere mensen ons in de gaten en alle jeeps kwamen onze kant uit en blokkeerden in feite de plek waar, volgens Rakesh, de tijgers zouden oversteken. Maar hij had meer pijlen op zijn boog: Hij begreep vrij snel dat de tijgers om zouden keren en een andere plek zouden kiezen om over te steken. Op zijn commando reed onze jeep een 50 meter naar achteren en ik zat opeens met mijn snufferd op 8 meter afstand van een prachtige mannetjes tijger die in de dekking onder een bamboestruik lag!

_DSC8660.jpg

een prachtige tijger op 8 meter afstand...

Ik had op dat moment mijn 500 mm lens op de camera en kon de ene na de andere portretfoto maken. Andere jeeps kwamen dichterbij maar konden niet erg dichtbij komen omdat wij pal voor de plek stonden waar de tijger lag. Opeens werd het dier geïrriteerd en toonde dat overduidelijk, slagtanden bloot, blazen, oren plat, tot Rakesh zei: " Ik denk dat hij gaat aanvallen..". Rakesh is altijd erg voorzichtig met name na het ongeluk dat hij heeft gehad in 2000 waarbij in dit Nationale Park een tijger in zijn jeep sprong en 2 Franse toeristen heeft verwond. Onderwijl ben ik door blijven fotograferen tot de chauffeur eieren voor z'n geld koos, de jeep startte en meer afstand nam. De tijger kwam weer tot rust en na een tijdje stond hij op en ging de bosschages in. Wat een belevenis! Ellie zei dat ze een uur later nog het kippenvel op de amen had staan.

_DSC8681.jpg

 "Hij gaat aanvallen..."

_DSC8682.jpg

Een belevenis om nooit te vergeten..!

We gingen zeer voldaan en nog natrillend van de adrenaline terug naar de lodge voor onze laatste nacht hier. De volgende dag gaan we 250 km zuidelijker naar Kanha National Park, voor hopelijk, nieuwe mooie waarnemingen van de mooiste kat ter wereld (Mijn persoonlijke mening).

Maar als we geen tijgers meer te zien zouden krijgen, moeten we maar volstaan met de spreuk die ik las bij de ingang van Bandhavgarh National Park: (vrij vertaald) " Wees niet teleurgesteld als u geen tijger heeft gezien, hij heeft u wel gezien..."

KANHA NATIONAL PARK

Na ons tijgeravontuur in Bandhavgarh vertrekken we 270 km zuidelijker naar Kanha NP, ook beroemd vanwege zijn tijgers maar met meer variatie in wildlife. Hier kun je ook dieren zien als Indische Wilde Hond (Dhole), Indische Bison (Gaur) en Barasinga hert. Dit NP ligt ook in Madhya Pradesh en de route er naar toe leidt door een kleinschalig platteland, prachtig om te zien.

_DSC216.jpg

één van de dorpjes in Madhya Pradesh, waar we door heen rijden...

Kanha NP is een landschappelijk heel afwisselend en fraai gebied, natte altijd groene bossen met hoge bomen en grote open velden, "meadows"  genoemd. In deze tijd van het jaar is het 's ochtends koud en vochtig (dauw) en als de zon een beetje door komt, krijg je hele mooie banen van zonnestralen, gefilterd door de hoge bomen. Dat levert vaak mooie platen op.

_DSC0286.jpg

Typisch voor Kanha zijn dit soort beelden in de ochtend tijdens de winter...

Ons hotel is weer van grote klasse, het Tuli Tiger Resort. Het ligt aan de buitenkant van het dorp Mocha. Mooie bungalow en prima eten ! Er wordt zelfs speciaal voor ons gekookt en de warme kruik s' nachts hoort tevens weer bij de service.

_DSC234.jpg

de entree naar onze bungalow 's avonds...

Ook nu hebben we weer 8 gamedrives en ook nu zijn de tijgerwaarnemingen spaarzaam. Wel zien we voor het eerst in ons leven een Indische Kraagbeer! Kanha heeft hetzelfde beleid als Bandhavgarh, wat er voor zorgt dat je ook hier kunt genieten van de natuur zonder dat er om de haverklap allerlei voertuigen langs je heen scheuren.Voor tijgers moeten we wachten tot de 6e rit en die is dan ook geweldig! Ondertussen vermaken we ons uitstekend met ander wild, vogels en geweldige mooie landschappen.

_DSC0083.jpg

Ochtendstemming in Kanha met een Dwergaalscholver op een steen in een bosbeekje...

Dan komt de 6e gamedrive. We rijden in mooi ochtendlicht het park in.

_DSC226.jpg

De 6e gamedrive...

Na een klein uur zien we plotseling een tijgerin ons bospad oversteken. Ze verdwijnt in de ondergroei van bamboe en foto's nemen was niet mogelijk. We proberen nog wel haar weer te zien te krijgen. In de buurt komt er een mahout met z'n olifant uit het struikgewas. Hij heeft een antenne met ontvanger bij zich en probeert een tijger op te sporen die gezenderd is. Dat gold niet voor de tijgerin die wij zagen.

_DSC240.jpg

de mahout en zijn olifant komen de jungle uit...

We rijden door en horen iets verder dat er nog een tijgerin is gespot. Die krijgen we ook te zien maar eerst worden we getrakteerd op een Dhole (Indische Wilde Hond) die ook de tijgerin geroken heeft en zich via het pad waar wij op rijden uit de voeten maakt. Dat is dus recht op ons af...

_DSC247.jpg

Wilde Hond , gevangen in de zonnestralen..

_DSC248.jpg

Dezelfde Dhole maar nu vlak bij...

Helaas neemt het aantal Wilde Honden in Kanha af en beginnen ze zeldzaam te worden. De Dhole verdwijnt in het bos en vanuit een open veld met kort gras en her en der zeggepollen zien we een schitterende tijgerin te voorschijn komen en heel bedaard komt ze onze richting uit wandelen..

_DSC251.jpg

de tijgerin komt tevoorschijn uit het hoge gras...

_DSC260 2.jpg

Ze markeert haar territorium en wandelt onze kant op...

_DSC263.jpg

Niet veel tijgersightings maar wel van het spectaculaire soort....

We hebben weer erg genoten van Kanha National Park, zeker één van de allermooiste natuurgebieden van India. Het grootste nadeel van Kanha is het rigide systeem van hanteren van sommige regels, die nergens op slaan, zoals de tijd die je krijgt voor een middaggamedrive: 2 uur en 1 kwartier. Dat betekent van 15.00 uur tot 17.15 uur en dan moet je weer bij de ingang zijn. Je moet bedenken dat het, na de ingang nog 4 km rijden is, voor je bij de eigenlijke ingang bent. Dus bv. is er te weinig tijd om helemaal naar de meadows te rijden en daar nog wat rond te kijken. Overigens hebben we , tijdens een middagdrive in diezelfde meadows een Indische Kraagbeer gezien, de eerste die we ooit in het wild zagen! Tot slot nog een foto van de nationale vogel van India, de Pauw, die je op veel plaatsen (zoals hier, in Kanha) in het wild kunt tegen komen.

_DSC268.jpg

 De nationale vogel van India....

We verlaten Mocha en Kanha NP en gaan met een auto naar Jabalpur, een afstand van zo'n 170 km. Vanaf Jabalpur gaan we de nachttrein nemen naar Agra. We zijn ruim op tijd en nemen een kijkje in het centrum van Jabalpur. Ondanks dat Hindoes ruim in de meerderheid zijn, met Moslims op de tweede plaats, zie je overal Kerst versiering.

_DSC274.jpg

 MERRY CHRISTMAS uit Jabalpur...

Onze trein komt 2 1/2 uur te laat aan en , met name vanwege de mist, hebben we uiteindelijk 8 uur vertraging en zijn 23 uur bezig geweest over een afstand van 850 km..! Beetje verloren dag dus.

_DSC0273.jpg

 Het treinstation van Jabalpur....

KEOLADEO NATIONAL PARK, BHARATPUR (RAJASTHAN)

Wanneer we dan de volgende dag om 17.00 uur pas in Agra zijn , staat er een auto klaar die ons naar Bharatpur brengt en we checken in bij het uitstekende hotel "Birder's Inn" , op zo'n 5 minuten wandelen van de ingang van het Keoladeo National Park. Alles staat hier in het teken van birdwatching en er zijn in het hotel aardig wat gasten uit Europa en de USA. Het NP is erg afhankelijk van de water toevoer vanaf de Chambal River. Dit seizoen heeft men wat laat water in het gebied laten stromen, hierdoor zijn bv. de Painted Storks, die hier normaal in groten getale in de bomen broeden, wel begonnen met nestelen maar, door watergebrek weer vertrokken.

Al met al valt er nog voldoende te zien en we brengen de volgende dag een hele dag door in het NP. We huren 2 fietsen (bagger dingen overigens..) en kunnen eindelijk weer eens fysiek aan het werk na al dat gezit. Over de hele dag zien we o.a. meer dan 100 vogelsoorten.

_DSC27765.jpg

 Fietsriksha's, fietsers en wandelaars in Keoladeo NP...

Één van de meest voorkomende ijsvogels in India is de Smyrna IJsvogel, die zich voor de verandering eens heel mooi laat fotograferen.

_DSC2795.jpg

 Smyrna IJsvogel...

Een aantal leuke waarnemingen vandaag: Bastaardarend, Dwergarend, Kroeskoppelikaan, Indische Nachtzwaluw. Naast vogels barst het er ook van de Chitals (Spotted Deer), Nylgau antilopen, Sambar Herten en een aantal soorten reptielen. We zien enkele meters van ons vandaan een Crested Serpent Eagle (soort Slangenarend) die een jonge Python heeft verschalkt.

_DSC282.jpg

 Een Nylgau bok staat in het water planten te eten...

_DSC281.jpg

Eekhoorntje op een Palm..

Tegen een uur of 5 gaat de zon zakken. In de sunset zijn enkele Jungle Babblers (Deze vogelsoort wordt Babbelaar genoemd omdat ze altijd in een groep voorkomen en erg luidruchtig zijn) op een tak een onderwerp voor een foto(zie onder)

_DSC290.jpg

 Jungle Babbler Sunset...

Keoladeo is eigenlijk voor 1 dag te kort maar morgen staat een rit naar Ranthambore National Park op het programma en zullen 's middags de eerste van onze 9 laatste gamedrives van onze vakantie maken.

Terwijl we het park uit fietsen naar ons hotel, zien we de zon ondergaan over dit mooie wetland (Overigens staat het ook op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO.).

_DSC294.jpg

 Goodbye Keoladeo...

RANTHAMBHORE NATIONAL PARK, RAJASTHAN

_DSC309.JPG

 Het eerste meer in zone 3 van Ranthambhore NP, met het fort op de achtergrond...

In 5 uur tijds rijden we van Bharatpur naar Sawai Manodhpur, een stadje vlakbij Ranthambhore NP. Onze vertrouwde chauffeur Upendra loodst ons weer veilig door het Indiase verkeer, dat echt van een andere planeet is...! We overnachten in het Ranthambhore Regency Hotel, dat we nog kennen van ruim 4 jaar geleden, prima kamers en een uitstekende keuken.

_DSC2975.jpg

 Ons hotel versierd in Kerstsfeer....

Niet zo lang geleden waren de natuurgebieden in India waar je tijgers kon waarnemen berucht vanwege het eenzijdig gericht zijn op " tiger spotting". Iedereen ging alleen maar daarvoor, als je terug kwam in je hotel, was de eerste vraag of je een "sighting" had gehad en de chauffeurs van de jeeps haalden dikwijls de meest idiote toeren uit om hun toeristen een waarneming te bezorgen. In Bhandhavgarh en Kanha is inmiddels het verstand boven komen drijven en beseft men dat het wild in een nationaal park op de eerste plaats moet komen; men heeft, om te beginnen, het aantal voertuigen dat het gebied in mag flink beperkt. Verder zijn beide parken verdeeld in verschillende sectoren. Bij de ingang krijg je te horen welke sector je mag bezoeken. Helaas is in Ranthambore het tegenovergestelde het geval. Opgescheept met een zeer corrupte directeur en een stel lokale politici die de zaak alleen maar verergeren, wordt Ranthambhore gekenmerkt door een idioot aantal jeeps en "canters" (open trucks met plaats voor 20 personen). Daar komt bij dat dit park vrij makkelijk te bereiken is, i.t.t. tot een aantal andere gebieden. Het aantal hotels neemt nog steeds toe en je kunt rustig spreken van " massatoerisme" met slechts 1 doel: een tijgerwaarneming. Nu in de Kersttijd is het superdruk. Wellicht is het in april en mei een stuk rustiger maar nu is het vaak een gekkenhuis.  We maken het volgende mee: tijdens een gamedrive in zone 1 (Het gebied is in 10 zones verdeeld) horen we dat er een tijgerin is waargenomen. Het is al onze 7e gamedrive en we hadden hier nog geen tijger gezien, ondanks veel sporen en alarmcalls van prooidieren. Onze chauffeur raced als een gek naar de bewuste plek en we worden bijna uit de jeep geslingerd. Het hobbelige pad loopt omhoog en we eindigen achter een canter, waar weer een jeep voor staat. Het pad is zo smal dat we niet kunnen passeren. De tijgerin blijkt midden op het pad te slapen, vlak voor de voorste jeep. Binnen no time staan er zo'n 20 voertuigen in een lange rij achter ons geparkeerd, er wordt geschreeuwd, motoren draaien, alle chauffeurs proberen het onmogelijke waar te maken. Omdat we nogal vooraan staan, krijgen we de truck die voor ons staat zover dat deze wat plaats maakt en we kunnen een glimp van de onverstoorbaar slapende tijgerin opvangen. Rakesh vraagt of ik geen foto's wil maken, maar daar heb ik helemaal geen zin in; de hele situatie bevalt me voor geen meter en een goede plaat valt er sowieso niet van te bakken. Het lukt ons om , met medewerking van een ranger, die als verkeersagent gaat optreden, onze hielen te lichten en dit volslagen belachelijke tafereel achter ons te laten. Rakesh baalt ook als een stekker: Hebben we eindelijk een tijger in beeld, krijg je zoiets. Hij voorspelt dat dit park binnenkort onder z'n eigen succes ten onder zal gaan, wanneer er iets niet heel erg drastisch gaat veranderen. Dit is allemaal dood en doodzonde want Ranthambhore is misschien wel het meest afwisselende en mooiste NP van India.

 

We nemen de gekte maar voor lief, we kunnen er toch weinig aan veranderen en er zijn al geluiden dat er mensen zijn die deze excessen voor de Supreme Court brengen, om op deze wijze de druk op het NP zodanig te verminderen, dat bovengenoemde taferelen tot het verleden gaan behoren.

_DSC315.jpg

 Het begin van een ochtendgamedrive in zone 3, vlakbij het fort....

Één van de meest opvallende vogels in Ranthambhore is de Rufous Treepie, verwant aan de Ekster.

_DSC299.jpg

 Rufous Treepie laat zich van z'n mooiste kant zien.

Tijdens een rit mag je de jeep niet uit, behalve op sommige picknickplekken, waar meestal apen (Langoeren) en vogels als Babblers en Treepies kijken of er wat van hun gading is. Dat leidt soms tot vermakelijke tafereeltjes (zie foto onder)

_DSC304.jpg

 Er gaat niets boven een Treepie op je kop.....

Onder de algemeen voorkomende vogels behoren zeker ook aan aantal soorten parkieten. De Halsbandparkiet is de meest talrijke en is zelfs bezig zo'n beetje de hele wereld te veroveren. Ook in Nederland komen ze op verschillende plekken voor, zoals o.a. in Apeldoorn en in Amsterdam. Maar hier in India horen ze thuis en ik maak een foto van een Halsbandparkiet, die in tegenlicht aan het landen is op een tak> zie foto.

_DSC310.jpg

 Halsbandparkiet in tegenlicht....

In zone 3 en 4 zijn er enkele mooie meren met veel watervogels en steltlopers. Zoals de eerste foto bij dit artikel over Ranthambhore laat zien zijn er eilandjes met ruiïnes van fortificaties en een paleis in de meren. Op de ruïnes en muren zitten dikwijls een aantal soorten ooievaars, ibissen en apen. Langs de oevers van de meren kom je geheid de meest algemene waadvogel van India, de Indische Kievit tegen.

_DSC306.jpg

 Indische Kievit en zijn spiegelbeeld....

Tijdens de eerste gamedrive zien we maar liefst 3 Luipaarden tegelijk, terwijl we naar de uitgang rijden op de hoofdweg door het park! Ook zien we in zone 6 een groot mannetje Kraagbeer.

Op de ochtend van Oudejaarsdag hebben we onze 8-ste en laatste gamedrive. Wanneer we staan te wachten voor het hotel in de ochtendkou, komt de jeep eraan en we horen dat we naar zone 6 gaan. Rakesh heeft hier met wat praten en smeergeld voor gezorgd, dat we deze zone krijgen toegewezen, want via z'n vele contacten heeft hij gehoord dat in die zone er gisteren een kill was van een tijgerin die een volwassen Bluebuck (Nylgau Antiloop) heeft geslagen. Aangezien dit een enorme prooi is, de tijgerin ook 2 cubs te verzorgen heeft en er in haar gebied ook regelmatig een mannetjes tijger wordt gesignaleerd, is de verwachting dat ze ook vandaag (waarschijnlijk met haar 1 jaar oude cubs in de buurt) zich bij haar kill zal ophouden. Direct als we bij de ingang van zone 6 aankomen rijden we naar de plek van de kill en hebben enorm veel mazzel: de tijgerin ligt in het gras, vlakbij de dode Bluebuck en haar jongen houden zich op in de struiken achter haar. Omdat het vandaag zwaar bewolkt is, met een heel flets winterzonnetje, is het geweldig fotografie weer.

_DSC327.jpg

 een Tijgerin op Oudejaarsdag....

Het is een heel mooi wijfje van zo'n 9 jaar oud, " T8" geheten. Alle tijgers in Ranthambhore krijgen een nummer, sommigen zelfs een naam (De slapende tijgerin van gisteren wordt Noor genoemd bv.).

_DSC323.jpg

 een portretje...

Wat te verwachten was, gebeurt ook: Na zo'n 10 minuten is het een heel gedoe van jeeps en 20-persoons canters, die allemaal op de eerste rang willen zitten en de Tijgerin geeft er wijselijk de brui aan en verdwijnt in de struiken. Veel van die canters zijn gevuld met lokale toeristen die dikwijls weinig gevoel voor wildlife hebben. Op hun geluid afgaand lijkt het meer op een spannende cricketmatch( de meest populaire sport in India...) die wordt bijgewoond. We blijven nog even hangen en gaan dan verder, want met al deze herrie is er weinig kans dat we hier snel weer tijgers zullen zien. Na een uurtje keren we toch weer terug, het is er een stuk rustiger en, vrijwel direct na onze aankomst, steekt de tijgerin ons pad over en loopt met een omweg naar de gedode Bluebuck, die ze probeert weg te trekken > zie foto.

_DSC343.jpg

Tijgerin bij haar kill....

Het is een waardig besluit van ons bezoek aan Ranthambhore en we besluiten om

's middags met Rakesh een bezoek te brengen aan de Ganesha tempel in het

Ranthambhore Fort. Komend van zone 6 (waar we nu 3 x zijn geweest) moet je een

groot deel van Sawai Manodhpur door om bij het hotel te komen. Met name het deel

dat het dichtst bij zone 6 ligt maakt indruk door zijn trieste weerzinwekkendheid.

De straten zijn overvol met afval. Naast de straat ligt een gracht met een open riool

er in. Het water is pikzwart, er scharrelen varkens in rond en wat Koereigers en

Steltkluten (Vogels hebben absoluut geen gevoel voor esthetiek...). De mensen

wonen in een soort gore betonnen blokkendoosjes, twee kinderen zitten te schijten

met hun kont gericht naar het verkeer, onverstoorbare heilige koeien bepalen een

deel van het straatbeeld. Het idiote Indiase verkeer brult er luid toeterend doorheen,

slalommend om riksha's, dromedarissen, koeien, varkens, sjouwers met gasflessen

op hun hoofd en alles ademt een sfeer van afgrijselijke goorheid. Bij het riool zit een

vrouw haar tanden te poetsen en op een met vuilnis afgeladen veldje spelen een

groepje jongens cricket. India is enorm fascinerend en dikwijls erg mooi en

vriendelijk maar tegelijkertijd ook weerzinwekkend en confronterend. Premier Modi

heeft als speerpunt van zijn beleid: India moet worden schoon gemaakt. Dan zal er

eerst een mentaliteitsverandering moeten plaats vinden, want anders is er geen

beginnen aan.

We bezoeken het Ranthanbhore Fort, sinds 2012 staat het op de Werelderfgoedlijst

van de UNESCO. Het ligt in het NP en soms, als je veel geluk hebt, loopt er een

 tijger of luipaard op de muren van het fort.

Het is woensdag, de dag van de god Ganesha en tegelijkertijd Oudjaarsdag, dus

zijn er veel meer tempelbezoekers dan normaal. Mensen zijn erg blij en hebben er

dikwijls een voettocht van zo'n 10 km voor over om het Fort en de tempel te

bezoeken. Onderweg worden we vaak aangesproken en hele families willen met

ons op de foto.

_DSC358.jpg

 de toegangstrappen van het Ranthambhore Fort....

_DSC354.jpg

één van de vele tempelbezoekers....

In de buurt van de tempel barst het van de Langoeren, die zich tegoed doen aan de offergaven, die de mensen meenemen voor Ganesha. Zelfs de bloemenslingers die de mensen kunnen kopen, worden door de apen vaak uit de handen van de mensen getrokken. Maar, net als bij de heilige koeien wordt ook de apen geen strobreed in de weg gelegd.

_DSC375.jpg

 een batterij apen van hier tot Tokio, wacht op wat de bezoekers meenemen...

Met een tevreden gevoel verlaten we het fort en gaan ons opmaken voor de Oudejaarsavond in ons hotel. Incredible India is inderdaad ongelooflijk in vele opzichten en we zullen zeker nog wel eens vaker komen in dit enorm boeiende land met zijn grote verscheidenheid en enorme contrasten....

_DSC374.jpg

 India, land van contrasten....