U bevindt zich hier: HomeNewsblogAUTUMN IN SIKKIM

AUTUMN IN SIKKIM

_DSC1099.jpg

autumncolors in the mist: SIKKIM

Op 1 oktober vlogen we naar Delhi, waar onze kennis die eigenlijk al onze trips in India regelt (en soms ook begeleidt als gids in een aantal nationale parken), Rakesh Sharma uit Bharatpur, ons ophaalt. Na een kort verblijf in de Indiaase hoofdstad vliegen we door naar Bagdogra in West Bengalen. Biswas, een lokale gids van Clubside Tours and Travels uit Darjeeling, pikt ons op en in 7 uur rijden we naar Gangtok, de hoofdstad van de op één na kleinste deelstaat van India: Sikkim.

 Sikkim is een zgn. " restricted area" , omdat het in het grensgebied met China ligt en India en China zijn nou niet bepaald de grootste vrienden. Na de oorlog in 1962, waarbij China Tibet heeft geannexeerd, zijn er veel Tibetanen de grens overgestoken naar het noorden van India en hebben daar hun toevlucht gezocht. We hebben een speciaal stempel in ons visum, waar op aan gegeven staat dat we 15 dagen in Sikkim mogen verblijven. Het hoofddoel van ons bezoek is een 7-daagse trektocht die we gaan maken de Himalaya in. Gangtok is een bedrijvig stadje op 1700 m hoogte. Vanuit ons hotel kijken we 's ochtends, als het helder is, op de toppen van de op twee na hoogste berg ter wereld, de Kanchenjunga (ruim 8500 m).

_DSC9639.jpg

 Zicht op de toppen van de Kanchenjunga, vanuit Gangtok

We blijven 2 dagen in Gangtok en bezoeken, met auto (Mahindra jeep) met chauffeur en gids diverse highlights van de omgeving. Dat zijn uiteraard enkele van de schitterende boedhistische kloosters (Sikkim is een Boedhistische staat!) en ook het hoog gelegen Changzu Meer. De bevolking van Sikkim bestaat voor een groot deel uit Nepalezen, verder gevluchte Tibetanen, Lepcha's (oorspronkelijke stam uit Sikkim) en de "gewone" Indiërs). Overigens is Sikkim nooit door de Britten ingepikt tijdens de koloniale tijd. Wel hebben ze Darjeeling, dat bij Sikkim hoorde, destijds geannexeerd en dat hoort nu bij West Bengalen. Één van de beroemdste kloosters in Sikkim is het Rumtek klooster.

_DSC9674.jpg

 Ornament bij de ingang van het Rumtek klooster

Het bezoek aan zo'n klooster is een aparte ervaring. Soms zijn de monniken bezig met een gebedsdienst, vaak aangevraagd door een familie waar net iemand is overleden. Beurtelings worden er mantra's opgezegd en op hoorns geblazen en met bellen gebeld. Buiten de kloosters staan altijd rijen gebedsmolentjes, die door de bezoekers in beweging worden gebracht. Overal in het landschap zie je rijen gekleurde vlaggen. Als iemand is overleden staan er 108 stokken met vlaggen op rij. De tweede dag bezoeken we het Changzu Meer. Dit ligt in het noorden van Sikkim , op 40 km van de grens met China. Er leidt een hele slechte bergweg naar toe en het barst er van de militairen. Eenmaal boven gekomen bevinden we ons ineens op 3700 m hoogte en dat merk je meteen: Het lijkt of je een enorme knal voor je kop krijgt en het wandelen langs het meer gaat erg moeizaam, terwijl je hart dubbel zo snel slaat. Het is een heilig meer voor de Boedhisten en er gaan ook veel pelgrims naar toe.

_DSC9440.jpg

 Gebedsvlaggen bij het Changzu Meer (3700 m)

De herfstkleuren op deze hoogte zijn oogverblindend! Diverse soorten Rhodondendron staan geel en rood te worden en een soort heide kleurt prachtig paars! We verlaten Gangtok en rijden via bochtige en smalle wegen in 7 uur tijds naar Yuksom, in het westen van Sikkim. Het blijft ongelooflijk hoe het verkeer zich voegt en alles uiteindelijk zonder ongelukken verloopt. Je zit in de auto, tegenliggers komen recht op je af, er lijkt geen enkele ruimte om elkaar te passeren maar hier krijgen ze het zonder ruzie en brokken voor elkaar... Yuksom is een klein dorpje (vroeger hoofdstad van het koninkrijk Sikkim) aan het eind van alle wegen. Hier vandaan kun je alleen via wandelpaden verder. Het ligt op zo'n 1800 meter hoogte. De volgende dag beginnen we met de trektocht van 7 dagen. Alles is geregeld door een organisatie uit Darjeeling en, naar blijkt, tot in de puntjes is alles voor elkaar! Helaas moet Biswas, onze gids het af laten weten. Een dag eerder in Gangtok is hij naar een arts geweest. Hij heeft, ondanks zijn jonge leeftijd, een veel te hoge bloeddruk en de arts raadt hem af op hoogte te gaan wandelen. Uiteraard zorgt de organisatie voor een vervanger. Dit blijkt een uiterst gerenommeerde berggids te zijn, die een aantal expedities heeft mee gemaakt, o.a. naar de Mount Everest. Hij heet Nima Norbu, is een Sherpa uit Darjeeling en eigenlijk al met pensioen maar moet nog één keer zijn kunstje vertonen. We maken kennis met hem op de vooravond van de trektocht en al snel blijkt dat hij vrijwel onverstaanbaar is. Hij spreekt met een zwaar accent engels en houdt daarbij ook nog eens zijn kaken vrijwel op elkaar, wat resulteert in " maar raden waar hij het over heeft". Ook na de 7 dagen met hem door de bergen getrokken te zijn, is hier geen verbetering in gekomen. Wel is hij een uiterst ervaren berggids, die alle kleine paadjes kent als zijn broekzak. De avond voor vertrek is er een mooie zonsondergang te zien boven de bergen, vanuit Yuksom (zie foto hieronder).

_DSC9799.jpg

 

We beginnen de trekking vanaf het hotel. Tot onze beschikking staan: 1 gids, 1 kok, 4 porters en 1 paardenman plus 4 pakpaarden. Behalve eten en tenten, gaan er ook kookspullen, een toilettent een tafel en stoelen mee. Wij dragen slechts onze dagrugzakken. Het pad naar Bakhim en Tshoka loopt geleidelijk omhoog. De bossen zijn meer dan fantastisch en , hoe hoger je komt, des te meer de herfst zijn intrede doet. In de diepte stroomt een kolkende bergrivier, evenwijdig aan het pad dat we volgen. Na een uur of 3 lopen dreigt het vreselijk mis te gaan. Ik loop voor op en zie ineens om een bocht een aantal paarden, zwaar bepakt ons tegemoet komen. Vervolgens ga ik de fout in, door de verkeerde kant te kiezen om de paarden uit de weg te gaan. I.p.v. de bergkant kies ik de ravijnkant. Op zich nog niets aan de hand, want het pad is breed genoeg, echter de plek waar ik naar toe loop blijkt geërodeerd te zijn; er is een gat dat niet goed zichtbaar is, want er ligt een boomstam over heen. Ik glij weg in het gat, pak snel de boomstam maar die ligt los en ik stort vervolgens met stam en al de diepte in! Ellie zag me het ene moment nog een boomstam beet pakken en het volgende ogenblik was ik compleet verdwenen. Tot overmaat van ramp, sla ik achterover en kieper door tot ik weer op mijn buik terecht kom. Het volgende moment zie ik de aarde onder me door razen. Ik probeer me af te remmen door takken e.d beet te pakken, alleen er zijn niet veel takken en het meeste ligt los of is te dun. Na een meter of 20 loopt de helling wat minder stijl af, waardoor de vaart wat wordt geremd en heb ik de mazzel om een tak te kunnen pakken, waar aan ik kan blijven hangen. Daar lig je dan, 80 meter lager dondert de rivier door het ravijn. Eerst kijken of " alles het nog doet", en dat blijkt zo te zijn, wat op zich al een wonder is. Mijn bril en zonnebril zijn van mijn hoofd geslagen maar mijn rugzak zit nog stevig op mijn rug en heeft waarschijnlijk voorkomen dat ik nekletsel op heb gelopen bij de onvrijwillge salto achterover. De 2 wandelstokken zitten nog vast aan mijn polsen en na een tijdje hoor ik Ellie mijn naam roepen. Ik geef aan dat ik o.k. ben en de gids klautert voorzichtig naar beneden naar mij toe. Hij vindt mijn zonnebril en een andere drager helpt me uiteindelijk weer boven op het pad. Iedereen die in de buurt was is het erover eens dat ik een onvoorstelbare mazzel heb gehad. We kunnen weer verder en een uurtje later is er een heuse warme lunch, verzorgd door de kok en wat helpers, midden in de bush. We lopen door bossen met grote bomen waar, op de bast, het vol zit met epiphyten (meestal orchideeën) en varens. Het ziet er fantastisch uit! (zie foto hieronder)_DSC9880.jpg

Tegen een uur of 4 in de middag zijn we bij ons kampement in Tshoka, een soort alpenweide, met wat gebouwtjes. Er woont nog 1 familie in de zomer en onze dragers hebben het kamp al opgezet. Het ligt op ongeveer 3300 meter hoogte. s' Avonds weet de kok, in de kooktent ons een geweldige Indiase maaltijd voor te schotelen. Bij kaarslicht kan deze jongen toveren en komt altijd met 4 of 5 verschillende gerechten aan.

-DSC9949.jpg

 

onze kooktent in de avond bij volle maan.... 

De volgende ochtend blijkt dat ik de binnenkant van mijn linkerknie wat heb gekneusd bij de val. Ik dacht er te zijn afgekomen met alleen wat schrammen op armen en benen. Vandaag lopen we verder omhoog en komen boven de boomgrens uit bij Dzongri. Onderweg loop je door een zone van allerlei soorten Rhodondendron struiken. Hoe hoger je komt, des te kleiner worden ze. Nadat we ons hebben geinstalleerd komt er wat mist op. Dat gebeurt bijna elke middag. Dzongri ligt op ruim 4000 m en door de mist zien we niet veel van de omgeving. Toch gaan we 's middags nog even een stuk wandelen naar Dzongri La, een pas op 4500 meter. In dit gebied groeien nog wat mini Rhodondendrons en een soort hei, die fantastisch in bloei staat. Bij de pas aangekomen (uiteraard hangen hier ook weer gebedsvlaggetjes) is het nog steeds mistig maar we hebben geluk en opeens breekt de lucht wat en hebben we even zicht op en aantal joekels van bergtoppen. Als we terug zijn bij het kampement is het al haast donker. De Himalaya is echt even heel wat anders dan de Alpen bij ons: Gemiddeld is alles 2 keer zo hoog. Dat houdt o.a. in dat je hier wandelt op hoogten waar je in de Alpen de hoogste toppen aan het beklimmen bent. Dat merk je vooral als je omhoog moet. Dat is flink pittig. Ook slapen gaat de eerste paar dagen niet echt fantastisch, later wordt dat een stuk beter. Waar de Himalaya ook in uitblinkt is de veel grotere biodiversiteit aan flora en fauna, vergeleken met de berggebieden in Europa. Met name de soortenrijke plantenwereld doet je duizelen. We gaan vroeg de kooi in, want morgen om 4.00 uur er uit om op een nabij gelegen top de zon te zien opkomen....

Om 04.00 uur er uit en het is kraakhelder. Wat blijkt: Dzongri is bijna geheel omgeven door de machtige bergtoppen van de Himalaya, met als Kanchenjunga als hoogste. Op de top hebben zich al meer mensen verzameld die dit spektakel niet willen missen. Het is vrieskoud maar het spektakel doet alle koude vergeten.

_DSC0177.jpg

zicht op de toppen van de Himalaya in Sikkim tijdens het zgn. " blauwe kwartier"...

_DSC0227.jpg

 

zonsopkomst boven het voor gebergte...

_DSC0238.jpg

tegenlicht ...

Na een beetje te zijn bijgekomen van al dat moois, gaan we naar beneden en ontbijten lekker buiten in het zonnetje. Vandaag hebben we een pittige wandeling voor de boeg. Eerst dalen we af naar een rivierbedding en moeten vervolgens weer omhoog door een open landschap om bij het kampement Lamuney uit te komen.

Het begin wordt gekenmerkt door schitterende uitzichten en we vragen Nima, onze gids, om even een foto van ons te maken. Dat hij geen volleerd fotograaf is blijkt wel uit het feit dat onze schoenen niet op de foto staan> zie onder...

_DSC0352.jpg

Ebesien lijkt hier zelfs wel groter dan Manus: gezichtsbedrog!

_DSC0374.jpg

mooie bergbeekjes, hei en Rhodondendrons...

We komen aan in Lamuney, een mooie open plek vlak bij een pas. Allerlei riviertjes komen hier van de bergen af.

_DSC0453.jpg

Beekje bij Lamuney met hei in de bloei...

Bedoeling is dat we de volgende ochtend er vroeg uit gaan en omhoog klimmen naar een mooi uitzichtspunt. We hebben echter niet zo goed geslapen, worden wat laat gewekt en hebben zoiets van: " We gaan op pad en zien wel wat er van komt". Het is nog donker maar erg helder en om ons kampement heen zijn de bergen goed te zien in de donkerte.

_DSC0497.jpg

 Lamuney in alle vroegte...

Terwijl we omhoog lopen hebben we spektakulaire vergezichten op bergtoppen, half omringd door wolken. We komen uit bij het meer Samiti, ook een heilig meer en besluiten er omheen te lopen. Bij een bepaald punt hangen gebedsvlaggetjes. Nima voegt er  als goed Boedhist  nog wat vlaggetjes aan toe, doet zijn gebeden en trakteert ons op cake..! We blijven hier een tijd zitten en zien o.a. een groep Blue Sheep, een soort wilde bergschapen.Hier volgen enkele foto's die ik deze ochtend heb gemaakt:

 

_DSC0581.jpg

_DSC0635.jpg

 

het stormt op de top van een 7000-er...

_DSC0786.jpg

ons speciale plekje bij Lake Samiti...

Als we terugkeren bij de tenten wordt het weer mistig en af en toe regent het wat. Wat later op de middag gaan we toch met z'n tweeën een stuk wandelen langs de bergstroompjes. De begroeing is hier fenomenaal en dat levert wat mooie platen op:_DSC0854.jpg

_DSC0915.jpg

 

De volgende dag is het in de ochtend weer helder en ga we terug naar de wat lagere regionen (Nog altijd zo'n 4000 m). Hier komt de kennis van Nima om de hoek kijken en hij trakteert ons op een weliswaar moeilijker , want hogere route, maar wel heel fraai en we komen geen andere wandelaars tegen. Wel opnieuw een groep Blue Sheep en, heel mooi, een groot soort fazant , de Himalayan Monal. Op het hoogste punt van de route slaat de mist weer toe en we dalen af door Rhodondendron bossen, net een spookbos, met de takken dik onder het mos._DSC0985.jpg

het Rhodondendron spookbos...

Als we in de buurt van ons kamp komen zijn de bergstroompjes aangegroeid tot een machtige rivier. Het is nu erg mistig geworden en dat geeft een mystieke sfeer..._DSC1006.jpg

mystieke sfeer....

_DSC1039.jpg

 herfstkleurtjes...

De laatste 2 dagen is het afdalen en voornamelijk door de bossen lopen. Vlak voor we op onze laatste dag weer het Kanchenjunga NP uit gaan, worden we nog even, midden in de bush, aan de oever van een rivier, op een geweldige lunch getrakteerd. We bedanken onze helpers, kok en lopen met Nima, onze uitstekende maar nauwelijks verstaanbare gids terug naar ons hotel in Yoksum.